العلامة المجلسي (مترجم :عطاردى)
150
بحار الأنوار (ج64) (ايمان و كفر) (فارسى)
نيك انجام دهند همام به اين گفته قناعت نكرد و بار ديگر بر خاستهاش اصرار ورزيد . در اين هنگام على عليه السّلام حمد و ثناى خداوند را به جاى آورد و بر رسول صلّى اللَّه عليه و إله درود فرستاد فرمود : خداوند هنگامى كه مخلوقات را مىآفريد از طاعت آنان بىنياز بود ، و از معصيت آنان هم هراسى نداشت . زيرا معصيت عاصيان او را زيان نمىرساند و طاعت مطيعان به او سود نمىدهد ، وسائل زندگى را بين آنها تقسيم كرد و جاى آنان را در دنيا معين فرمود ، متقين در دنيا كسانى هستند كه اهل فضيلت مىباشند ، به حق سخن مىگويند و در پوشيدن لباس ميانه رو هستند . آنها با تواضع و فروتنى رفت و آمد دارند ، و ديدگان خود را از آنچه خداوند حرام فرموده مىپوشانند و گوش خود را همواره به علمى كه به آنها سود مىدهد فرا مىدهند ، آنان در هنگام گرفتارى همان گونه زندگى مىكنند كه در هنگام رفاه و وسعت و هر دو براى آنها يكسان مىباشد . اگر آنها اجل معينى در دنيا نداشتند ارواحشان از بدنها در يك لحظه بيرون مىشد ، زيرا آنها اشتياق رسيدن به پاداش را دارند و از عتاب خداوند مىترسند ، آفريدگار در نظر آنان بزرگ است و غير از او همه چيز را به ديده حقارت مىنگرند . آنان مانند كسانى هستند كه بهشت را مشاهده كردهاند و در آنجا متنعم مىباشند ، و يا مانند آنهائى كه دوزخ را ديدهاند و در آن عذاب مىكردند ، دلهاى آنان محزون و مردم از شر آنها در آسايش مىباشند بدنهاى آنها لاغر و خواستههاى آنان اندك است . نفس آنان پاك و با عفت مىباشد ، آنها روزهاى معدودى صبر كردند ولى بعد از آن به آسايشهاى طولانى خواهند رسيد ، آنها در تجارت خود سود فراوانى بردند و خداوند اين سودها را براى آنها معين فرموده است . دنيا آنها را به طرف خود كشيد ولى آنان به طرف دنيا نرفتند ، دنيا آنها را اسير